A Sección do Contencioso-Administrativo do Tribunal de Instancia de Barcelona (praza n.º 10), na súa sentenza 239/2026, do 22 de xullo (rec. 49/2026; ECLI:ES:TICA:2026:851), desestima o recurso dunha mercantil contra a liquidación do ICIO xirada pola Inspección do Instituto Municipal de Facenda do Concello de Barcelona tras a reforma dun local comercial.

A sociedade autoliquidara o imposto sobre unha base impoñible de 82.013,50 euros. Rematada a obra, a inspección municipal elevou a base a 161.994,02 euros e esixiu unha cota diferencial de 3.199,22 euros. O recurso de alzada desestimouse primeiro por silencio e despois por resolución expresa, ditada por proposta do Consell Tributari.

A recorrente alegaba falta de motivación e sostiña que a base debe determinarse segundo o proxecto de obra, sen incluír equipos, maquinaria ou mobiliario propios da actividade que por si mesmos non precisan licenza, con apoio en xurisprudencia do Tribunal Supremo e en consultas da DGT. Cuestionaba tamén o valor preeminente dado aos criterios do Consell Tributari e pedía fixar a base en 153.267,99 euros.

O tribunal, por unidade de doutrina e seguridade xurídica, fai seus os razoamentos da sentenza 69/2026, do 20 de febreiro, da praza n.º 11, ditada nun asunto que considera practicamente idéntico e referida a un supermercado. Descarta a falta de motivación. Con cita das SSTS do 16 de decembro de 2003 e do 5 de outubro de 2004, a base do ICIO comprende os elementos técnicos inseparables da obra e sen identidade propia fóra dela, e o criterio determinante non é só a inseparabilidade estrutural, senón tamén a inherencia á finalidade da obra. Naquel caso consideráronse incluídos, entre outros, o aire acondicionado, os mobles frigoríficos, os arcos de seguridade, o rótulo, o toldo e os vinilos.

A sentenza transcrita lembra que lle corresponde a quen pretende excluír unha partida acreditar que é separable e ten autonomía funcional, e aplica o art. 105 LXT ante a falta de proba. O recurso desestímase sen imposición de custas, por apreciarse serias dúbidas de feito e de dereito.

Para a inspección tributaria local, a resolución súmase a outras da mesma sede (prazas 4, 6 e 11) que resolven en igual sentido e sitúan no contribuínte a carga de xustificar, partida a partida, o que debe quedar fóra da base.